Laboratoriumhandleiding · Groeihormoonas
Wat is ipamorelin? Overzicht van het onderzoek naar ghreline-receptoragonisten
Wat is Ipamorelin? Het is een synthetisch pentapeptide, Aib-His-D-2-Nal-D-Phe-Lys-NH₂, dat de ghreline-receptor (GHS-R1a) activeert en in 1998 werd beschreven als een selectieve groeihormoonstimulans. In deze gids wordt ingegaan op de structuur ervan, de receptorfarmacologie, hoe het verschilt van verwante peptiden en wat uit onderzoek blijkt.
Belangrijkste punten
- Ipamorelin is een pentapeptide, Aib-His-D-2-Nal-D-Phe-Lys-NH₂, met de formule C₃₈H₄₉N₉O₅ en een molecuulgewicht van 711,9 g/mol.
- Het werkt als een agonist op de ghreline-receptor, GHS-R1a, en is ontwikkeld onder de codenaam NNC 26-0161.
- Raun et al. (1998) beschreven het als de eerste GHRP-receptoragonist met een selectiviteit voor de afgifte van GH die vergelijkbaar is met die van GHRH.
- Het bevat afwijkende restgroepen (Aib, D-2-Nal, D-Phe), dus bij identiteitstests moet zowel de stereochemie als de massa worden gecontroleerd.
Wat is Ipamorelin?
Wat is Ipamorelin dan precies? Ipamorelin is een synthetisch pentapeptide en een ghreline-mimeticum. Volgens PubChem bindt het zich aan de ghreline-receptor, ook wel de groeihormoon-secretagoogreceptor (GHSR) genoemd, en stimuleert het de afgifte van groeihormoon door de hypofyse (PubChem). De ontwikkelingscode is NNC 26-0161.
Uitsluitend voor onderzoeksdoeleinden. Dit overzicht geeft een samenvatting van gepubliceerd laboratorium- en dieronderzoek. Baltic Peptides levert deze verbinding voor in-vitro- en preklinisch onderzoek door gekwalificeerde onderzoekers; het is geen geneesmiddel en is niet bestemd voor gebruik bij mensen of dieren.
Chemische structuur en specificaties
| Onroerend goed | Waarde |
|---|---|
| Volgorde | Aib-His-D-2-Nal-D-Phe-Lys-NH₂ |
| Lengte | 5 residuen, C-terminaal amide |
| Molecuulformule | C38H49N9O5 |
| Molecuulgewicht | 711,9 g/mol (gemiddeld); 711,386 Da (monoisotopisch, berekend) |
| CAS-nummer | 170851-70-4 |
| PubChem CID | 9831659 |
Deze waarden komen overeen met het PubChem-record. Het wordt gekenmerkt door drie afwijkende eigenschappen. Aib (2-aminoisoboterzuur) bevindt zich op positie 1, D-2-naftylalanine op positie 3 en D-fenylalanine op positie 4. Het bevat geen cysteïne, methionine of tryptofaan, waardoor de residuen die het meest gevoelig zijn voor oxidatie ontbreken.
Ontdekkings- en onderzoeksgeschiedenis
Raun et al. (1998, Eur J Endocrinol) beschreven ipamorelin als de eerste selectieve groeihormoon-secretagoog. In hun conclusie stellen zij dat het de eerste GHRP-receptoragonist is met een selectiviteit voor de afgifte van groeihormoon die vergelijkbaar is met die van GHRH. De verbinding is afgeleid van de familie van groeihormoon-afgevende peptiden, maar geoptimaliseerd voor een meer gerichte werking.
Vervolgens werd een farmacokinetisch-farmacodynamisch onderzoek bij menselijke proefpersonen uitgevoerd (Pharm Res, 1999). Afgezien van dat vroege onderzoek zijn er slechts weinig gepubliceerde gegevens over onderzoek bij mensen.
Werkingsmechanisme: GHS-R1a-agonisme
Receptoren en signaaloverdracht
Ipamorelin bindt zich aan GHS-R1a, een G-proteïne-gekoppelde receptor op de somatotrofen van de hypofyse. De activering leidt via Gq/11 tot een toename van het intracellulaire calciumgehalte en tot de afscheiding van GH. Dit is dezelfde receptor die wordt geactiveerd door het endogene hormoon ghreline.
Selectiviteit
In het oorspronkelijke onderzoek werd ipamorelin vergeleken met GHRP-6 in hypofysecellen en bij ratten, en het gerapporteerde verschil is een beperkter endocrien profiel, met minder effect op andere hypofysehormonen dan bij eerdere GHRP’s. Selectiviteit is een farmacologische bevinding in de gebruikte modellen, geen conclusie met betrekking tot de veiligheid.
Belangrijkste onderzoeksgebieden
- Receptor farmacologie: GHS-R1a-binding, Gq/11-signalering en calciummetingen in hypofysecelmodellen.
- Benchmarking van de selectiviteit: vergelijking met GHRP-2, GHRP-6 en andere ghreline-mimetica.
- Onderzoek naar de GH-as: reactievermogen van somatotrofen, kenmerken van GH-pulsen en IGF-1-processen stroomafwaarts.
- Combinatieonderzoeken: onderzoeken waarin een GHRH-analoog wordt gecombineerd met een GHS-R1a-agonist.
Wat uit gepubliceerde onderzoeken daadwerkelijk blijkt
| Soort bewijs | Wat er wordt gemeld |
|---|---|
| Chemische feiten | De sequentie, formule, massa en het CAS-nummer kunnen in de database worden gecontroleerd. |
| Celonderzoek | GHS-R1a-agonisme en GH-afgifte in hypofysecellen van ratten. |
| Dierproeven | De afgifte van GH bij ratten en varkens, vergeleken met GHRP-6. |
| Onderzoek bij mensen | Een vroeg farmacokinetisch en farmacodynamisch onderzoek bij vrijwilligers; er is geen goedgekeurde indicatie bekend. |
| Niet bevestigd | Langetermijneffecten en eventuele voordelen buiten experimentele omstandigheden. |
Het grootste deel van de primaire farmacologische literatuur dateert uit het einde van de jaren negentig, waardoor er maar weinig recente onafhankelijke replicatiestudies zijn.
Wetenschappelijke beperkingen en openstaande vragen
- De farmacologische basis is gebaseerd op een artikel uit 1998 en een klein aantal vervolgstudies.
- Bij de geteste specifieke modellen en doseringen bleek er sprake te zijn van selectiviteit.
- Er zijn slechts beperkte gegevens bij mensen beschikbaar en er is geen goedgekeurde indicatie bekend.
- GH-afgevende peptiden vallen onder sectie S2 van de verboden stoffenlijst van het WADA.
- Receptordesensibilisatie en langetermijneffecten zijn in de hier besproken bronnen niet goed beschreven.
Analytische en laboratoriumaspecten
De twee D-residuen zijn van analytisch belang: een L-isomeer op een van beide posities heeft dezelfde massa, maar een andere receptoractiviteit, zodat diastereomere onzuiverheden met omgekeerde-fase- HPLC e moeten kunnen worden gescheiden. Massaspectrometrie zou het intacte pentapeptide moeten aantonen bij ongeveer 711,9 Da, inclusief Aib en het C-terminale amide.
Omdat het geen residuen bevat die gevoelig zijn voor oxidatie, is het relatief stabiel, maar gelden nog steeds de standaardrichtlijnen voor koude en droge opslag. Lees hier hoe u peptiden bewaart en bekijk de handleiding voor het lezen van een peptide- COA. Batchrapporten vindt u op de paginaCOA en de bestandsformaten staan op de productpagina van Ipamorelin.
Bronnen en aanvullende literatuur
- Raun K. e.a. (1998). Ipamorelin, de eerste selectieve groeihormoonstimulans. Eur J Endocrinol 139(5):552-561. PubMed
- Farmacokinetisch-farmacodynamische modellering van ipamorelin bij menselijke proefpersonen. Pharm Res 16(9):1412-1416 (1999). PubMed
- PubChem-record voor ipamorelin (CID 9831659). PubChem
- WADA-lijst van verboden middelen, sectie S2. WADA
Alle producten van Baltic Peptides worden uitsluitend geleverd voor gebruik in laboratoriumonderzoek. Het zijn geen geneesmiddelen, voedingssupplementen of levensmiddelen en ze zijn niet bestemd voor gebruik bij mensen of dieren. Dit artikel geeft een overzicht van gepubliceerd onderzoek, uitsluitend voor educatieve doeleinden, en beschrijft geen enkel gebruik bij mensen.
Veelgestelde vragen
Veelgestelde vragen
Wat is Ipamorelin?
Wat is de toedieningsvolgorde van Ipamorelin?
Wat zijn het molecuulgewicht en het CAS-nummer van Ipamorelin?
Op welke receptor werkt Ipamorelin in?
Waarom werd Ipamorelin een selectieve groeihormoonstimulans genoemd?
Waarin verschilt Ipamorelin van Sermorelin en CJC-1295?
Is Ipamorelin een goedgekeurd geneesmiddel?
Lees verder
Aanbevolen lectuur
Ipamorelin
Huidige partijen, verpakkingsvormen en de COA voor Ipamorelin.
Wat is CJC-1295 No DAC?
Het GHRH-receptor-analoog dat het vaakst samen met ipamorelin wordt onderzocht.
Uitleg over peptidemengsels
Waarom onderzoek naar afzonderlijke bestanddelen geen definitie geeft van een samengestelde formulering.
Ipamorelin van onderzoekskwaliteit, getest vóór verzending
Resultaten van onafhankelijke HPLC - en massaspectrometrie-analyses voor elke partij die vanuit de EU wordt verzonden.
