Praktijkgids · Vergelijkingen
GHRH versus GHRP: twee klassen receptoren die de afgifte van groeihormoon regelen
GHRH versus GHRP is een vergelijking tussen twee families van peptiden die de afgifte van groeihormoon stimuleren via verschillende receptoren op dezelfde hypofysecellen. GHRH en zijn analogen, zoals sermorelin en CJC-1295, werken in op de GHRH-receptor, terwijl GHRP's zoals ipamorelin en GHRP-6 inwerken op de ghreline-receptor GHS-R1a. In deze gids worden de zeven verschillen uiteengezet en wordt onderbouwd waarom deze twee klassen samen worden bestudeerd.
Belangrijkste punten
- GHRH-analogen (sermorelin, CJC-1295) werken in op de GHRH-receptor; GHRP’s (ipamorelin, GHRP-6) werken in op de ghreline-receptor GHS-R1a.
- De GHS-receptor werd in 1996 gekloond en zijn natuurlijke ligand, ghreline, werd in 1999 ontdekt; de GHRP’s werden dus ontdekt voordat hun receptor bekend was.
- Bij verschillende soorten leidde de combinatie van een GHRP met GHRH onder specifieke doseringsomstandigheden in vivo tot een supra-additieve GH-respons.
- Ipamorelin werd beschreven als de eerste GHRP-receptoragonist met een GH-selectiviteit die vergelijkbaar is met die van GHRH, zonder de stijging van ACTH en cortisol die bij GHRP-6 en GHRP-2 wordt waargenomen.
GHRH versus GHRP in één oogopslag
| # | Functie | GHRH en analogen | GHRP’s |
|---|---|---|---|
| 1 | Receptor | GHRH-receptor | Ghreline-receptor GHS-R1a |
| 2 | Scheikunde-les | Peptiden met 29-44 aminozuurresiduen | Kleine peptiden van 5-6 residuen |
| 3 | Voorbeelden uit de reeks | Sermorelin, CJC-1295 met en zonder DAC | Ipamorelin (en GHRP-6 als referentieverbinding) |
| 4 | Ontdekking | GHRH is het hypothalamushormoon; op basis daarvan ontwikkelde analogen | Eerst werden synthetische verbindingen ontdekt; de receptor werd in 1996 gekloond, ghreline in 1999 |
| 5 | Hoofdsignaal | cAMP via een G-proteïne-gekoppelde receptor | Calciumsignalering via GHS-R1a |
| 6 | Selectiviteit | Selectief voor de afgifte van GH | Verschilt: GHRP-6 en GHRP-2 zorgden voor een stijging van ACTH en cortisol; bij ipamorelin was dat niet het geval |
| 7 | Gecombineerd effect | Supra-additieve groeihormoonafgifte bij gebruik van een GHRP bij verschillende diersoorten | Hetzelfde |
Uitsluitend voor onderzoeksdoeleinden. Deze vergelijking geeft een overzicht van gepubliceerd laboratorium- en klinisch-farmacologisch onderzoek. Baltic Peptides levert deze verbindingen voor in-vitro- en preklinisch onderzoek door gekwalificeerde onderzoekers; het zijn geen geneesmiddelen en ze zijn niet bestemd voor gebruik bij mensen of dieren.
De GHRH-klasse
Het groeihormoon-afgevend hormoon (GHRH) is het hypothalamische hormoon dat de afscheiding van GH door de hypofyse stimuleert via zijn receptor, een G-proteïne-gekoppelde receptor van het hypofysetype, zoals uiteengezet in een overzicht van de GHRH-receptorsignalering. Analogen zoals sermorelin (GHRH 1-29) en CJC-1295 zijn varianten van de eerste 29 residuen. Zie Wat is sermorelin en CJC-1295 met DAC versus zonder DAC.
De GHRP-klasse
Een historisch overzicht van synthetische GHRP’s meldt dat de familie van synthetische GH-secretagogen onder de aandacht kwam toen Cyril Bowers constateerde dat chemische analogen van enkefalineamide GH-afgevende activiteit vertoonden in hypofyseculturen, en dat GHRP-6 het eerste synthetische peptide was dat specifiek een dosisafhankelijke GH-afgifte teweegbracht, zowel in vitro als in vivo. In hetzelfde overzicht staat dat GHRP’s zich binden aan twee receptoren, GHS-R1a en CD36. Een overzicht van het GHRP-onderzoek vermeldt dat de GHS-receptor in 1996 werd gekloond, zowel in de hypofysevoorkwab als in de hersenen, en dat de natuurlijke ligand ervan, ghreline, in 1999 werd ontdekt (Brazilian Journal of Medical and Biological Research).
Selectiviteit: de bevinding met betrekking tot ipamorelin
Raun et al. (1998) beschreven ipamorelin als een pentapeptide, Aib-His-D-2-Nal-D-Phe-Lys-NH₂, met een GH-afgevende potentie en werkzaamheid die vergelijkbaar zijn met die van GHRP-6 in hypofysecellen van ratten (EC50 1,3 versus 2,2 nmol/L). Uit vergelijking met GHRP- en GHRH-antagonisten bleek dat ipamorelin, net als GHRP-6, werkt via een GHRP-achtige receptor. Bij varkens had geen van de secretagogen invloed op FSH, LH, PRL of TSH, en verhoogden GHRP-6 en GHRP-2 ACTH en cortisol, maar ipamorelin deed dat niet, zelfs niet bij doses die meer dan 200 keer hoger waren dan de ED50 voor GH-afgifte. De auteurs concludeerden dat het de eerste GHRP-receptoragonist was met een selectiviteit voor GH-afgifte die vergelijkbaar was met die van GHRH.
Waarom deze twee vakken samen worden gevolgd
In het overzicht van het ghreline-systeem wordt gesteld dat ghreline of synthetische GH-secretagogen een synergetisch effect met GHRH tot stand brengen, wat neerkomt op een supra-additieve stimulatie van de GH-afscheiding, wanneer een dosis van het secretagoog die dicht bij de drempelwaarde ligt, wordt gecombineerd met een maximaal effectieve dosis GHRH bij mensen, ratten, varkens, koeien en honden in vivo. Er werd geen synergie waargenomen wanneer maximale doses van beide werden gecombineerd, noch bij een submaximale dosis GHRH in combinatie met een maximale dosis secretagoog. Een studie uit 2008 toonde bovendien aan dat GHRH een interactie kan aangaan met de ghrelinreceptor GHS-R1a en de ghreline-gerelateerde signaaloverdracht kan beïnvloeden.
Dit bewijs heeft betrekking op specifieke combinaties en doseringsvoorwaarden bij de genoemde diersoorten. Het beschrijft geen specifiek commercieel mengsel. Zie ‘CJC-1295 versus Ipamorelin en uitleg over peptidemengsels’.
Beperkingen van deze vergelijking
- Of er sprake is van synergie hangt af van de dosering en de diersoort, en kan niet zomaar worden aangenomen voor een bepaald mengsel.
- De bevindingen inzake de selectiviteit van ipamorelin zijn afkomstig uit een dierstudie uit 1998.
- De indeling van een verbinding als GHRH-type of GHRP-type zegt niets over de zuiverheid of identiteit ervan; deze moeten worden getest.
- Beide stoffen zijn door het WADA verboden in de sport en geen van beide is goedgekeurd voor levering voor onderzoeksdoeleinden.
Lees hier hoe u peptiden moet bewaren en bekijk de handleiding voor het interpreteren van een peptide COA. Batchrapporten vindt u op de paginaCOA .
Bronnen en aanvullende literatuur
- Raun K. e.a. (1998). Ipamorelin, de eerste selectieve groeihormoonstimulans. Eur J Endocrinol 139(5):552-561. PubMed
- Synthetische groeihormoonafgevende peptiden (GHRP’s): een historisch overzicht (2017). PMC
- Integratie van GHS in het ghreline-systeem (overzichtsartikel). PMC
- Groeihormoon-afgevend hormoon als agonist van de ghreline-receptor GHS-R1a (2008). PMC
- De receptor voor het groeihormoon-afgevend hormoon (GHRH-R) en de bijbehorende signaaloverdracht (overzicht uit 2025). PMC
Alle producten van Baltic Peptides worden uitsluitend geleverd voor gebruik in laboratoriumonderzoek. Het zijn geen geneesmiddelen, voedingssupplementen of levensmiddelen en zijn niet bestemd voor gebruik bij mensen of dieren. Dit artikel geeft uitleg over analytische en chemische begrippen en is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden.
Veelgestelde vragen
Veelgestelde vragen
Wat is het verschil tussen GHRH en GHRP?
Is ipamorelin een GHRH of een GHRP?
Zijn sermorelin en CJC-1295 GHRH-analogen?
Waarom werd GHRP-6 ontdekt vóór de bijbehorende receptor?
Werken GHRH en GHRP samen?
Waarom wordt ipamorelin ‘selectief’ genoemd?
Geldt het bewijs voor GHRH in combinatie met GHRP ook voor commerciële mengsels?
Lees verder
Aanbevolen lectuur
CJC-1295 met DAC versus zonder DAC
Albuminebinding en halfwaardetijd van de twee vormen.
Wat is Ipamorelin?
De selectieve GHRP en de structuur ervan.
Uitleg over peptidemengsels
Waarom bewijs op basis van afzonderlijke bestanddelen geen definitie van een mengsel vormt.
GH-asverbindingen van onderzoekskwaliteit, die vóór verzending worden getest
Resultaten van onafhankelijke HPLC - en massaspectrometrie-analyses voor elke partij die vanuit de EU wordt verzonden.
